Doorgaan naar hoofdcontent

Over liefde die moest groeien



Maanden geleden werkte ik deze jas af, nadat het eerst maanden geduurd had voor ik er aan begonnen was. Maar toen hij af was, zag ik vooral de foutjes, hoekjes die niet zo perfect afgewerkt waren in een stofje waarbij losmaken geen optie was...
Maar omdat er vele uren werk in gekropen waren, besloot ik het ding toch te dragen. Toen het zomer werd, belandde hij een beetje in een vergeten hoekje, maar nu de herfst in het land is, komt deze jas bijna dagelijks uit de kast (of van de kapstok eigenlijk).
Het buitenstofje kocht ik vorig jaar bij Mon Depot, het voeringstofje pas in januari bij De Stoffenmadam. Ik ben wel heel blij dat ik voor tricot ging als voering, het voelt zacht, geeft toch nog wat extra warmte en zorgt voor voldoende bewegingsvrijheid.



Hoe meer ik hem draag, hoe minder ik de foutjes zie (ze zitten dan ook voornamelijk op de rug en vallen door de donkere kleur niet echt op) en hoe meer zin ik krijg om het nieuwe stofje dat ik intussen kocht ook om te toveren tot een nieuwe jas. Eentje in een maatje groter zodat er ook een dikkere trui onder past, want aangezien ik deze jas gevoerd heb, wat niet voorzien was in het patroon, is hij niet echt ruim meer.

Aanvankelijk was ik niet van plan om deze jas te fotograferen, laat staan om erover te bloggen. Maar de Belgische blogmaand, georganiseerd door Flaflinko, in combinatie met het feit dat ik hem echt wel heel graag draag, deden me van gedacht veranderen. Zaterdag was het 'ideaal' weer om een jas te fotograferen, de regen zorgde ervoor dat zonder jas buiten komen toch geen optie was. Om niet volledig uitgeregend te worden, trok ik naar de Walenhoek in Niel, tussen de bomen viel de regen al bij al nog mee en het is er prachtig wandelen. Mijn fotograaf was niet thuis dus het werden foto's met de afstandsbediening en statief, redelijk donker door het weer.



patroon: Polly jas uit La maison victor
buitenstof: Mon Depot
voering: Madeline De Stoffenmadam

Nog een detailfoto om het model wat beter te tonen:


Zoals ik ook in het vorige bericht schreef, stelde ik een korte vragenlijst op voor jullie om zo te weten te komen wat jullie graag of minder graag komen lezen op de blog.


Reacties

  1. Zo herkenbaar... Heel vaak verlies ik even de liefde voor iers wat net afgewerkt is, enkel onvolmaaktheden die ik zie. Inmiddels weet ik dat het overgaat. Op deze jas kun je toch echt wel trots zijn! Ik vind hem geweldig!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooie jas! Ik zou er niet aan durven beginnen, maar het resultaat is de moeite waard. Gelukkig draag je hem nu wel, ondanks de foutjes. Herkenbaar wel, ik blijf daar ook op kijken en geloof de mensen rondom mij niet, die zeggen dat zij die foutjes niet eens zien ;)
    Dankjewel trouwens voor je berichtje op mijn blog! Fijn om te lezen dat mijn foto's, ook al zijn ze niet van topkwaliteit, toch aanspreken!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Kijk, dit ziet er nu eens zo'n gesofisticeerde jas uit dat ik mij daar dus geen beginnen aan zie ... en jij doet dat hier eventjes en ze staat je echt supergoed en je draagt ze graag ! Duidelijk win-win-win !

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Bedankt voor je bezoekje, laat gerust een berichtje achter. Ik lees graag wat jullie over mijn blog en naaisels vinden.

Populaire posts van deze blog

een nieuwe winterjas

Zo'n dagje naaiweekend dat is niet alleen de ideale gelegenheid om veel stukken af te werken, in mijn geval dan vooral de iets simpelere stukken, maar ook om inspiratie op te doen. Zo was er iemand bezig met de jas uit de voorlaatste la maison victor te maken, een jas die mij wel aansprak maar waarvan ik het flapje achteraan niet zo graag zag. Zij maakte voor en achterkant gelijk en kon mij zo overtuigen van de jas. Ze liet ook de opgenaaide zakken weg. Ik ging dus voor een copy paste.


Het stofje kocht ik enkele jaren geleden op het stoffenspektakel in Kortrijk met de bedoeling er de cloƩ jas mee te maken. Maar na een testversie van dat model, dat ik eigenlijk nooit gedragen heb, belandde dat plan in de vuilbak. Aangezien ik genoeg stof had, besloot ik nu verder te werken met dit stofje in plaats van een nieuw te kopen, alleen de voering moest ik nog bijkopen.


Als voering koos ik voor French Terry (of dikke tricot zoals het verkocht werd door onze noorderburen op het stoffenspekta…

Nog snel een jurkje

De dag voor we op reis vertrokken had ik nog wat tijd over (en het weer zat niet echt mee), nadat ik nog een uurtje was gaan fitnessen leek het maken van een jurkje mij wel een leuk tijdverdrijf.
Het stofje kocht ik oorspronkelijk om er de Osaka uit La maison victor mee te maken, maar de berichten op blogs en sociale media zorgden ervoor dat ik dat plan opborg. Maar in de nieuwste uitgave van het boekje stond ook een jurkje dat ik wel tof vond: de Genova. Het leek mij een ideaal jurkje om mee te nemen op verlof want het is luchtig, maar ook eentje dat ik nadien nog gemakkelijk kan dragen om te gaan dragen, want niet te bloot.





















Ik begon dus met het patroon over te tekenen. Omdat ik besloot om de hals af te werken met biais ipv beleg, betekende dit dat ik maar 4 patroondelen moest overtekenen. Nadat ik het bovenstuk nagemeten had, besloot ik om dit 3 cm te verlengen om het zo wat te kunnen laten bloezen aangezien het toch een vrij wijd patroontje is. Door mijn last minute wijziging van …

een beetje teveel stof

Ik wou heel graag eens een grafische trui voor mezelf proberen (die raakte nog niet op de blog) dus bestelde ik stof, per ongeluk veel stof zelfs en combineerde ik met een couponnetje rode french terry om wat contrast te bekomen, want dat is in. Het resultaat van dat experiment zie je hier ooit wel eens verschijnen als het op foto raakt ;-). Maar ik had dus teveel stof en aangezien sweaterstof veel plek inneemt kon mijn schuif niet meer toe... er drong zich dus een oplossing op.
Ik besloot om nog iets voor mijn zus te maken, een sweater kan iedereen wel gebruiken. Daarvoor nam ik een aantal la maison victor boekjes mee en ook wat modelletjes om te passen. Ze koos hierbij voor de Fenna. Nu hoorde ik al veel mensen vloeken op het maken van de punten en het laten doorlopen van de strepen op alle stukken. Toen ik dit aan mijn mama vertelde zei ze dat de voorkant het bijzonderste was en mijn zus waarschijnlijk ook enkel de voorkant had opgemerkt (wat bij mezelf het geval was geweest toen i…