Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

als het goed zit...

  Ik ben de kleerkast wat aan het uitmesten, wat niet gedragen wordt of versleten is gaat eruit. Zo komt er ruimte om nieuwe stukken te maken (oeps ;-) ) maar wordt het ook duidelijk wat er nog mist. Er konden dus nog wel enkele sweaters bij, zowel sweaters voor in mijn vrije tijd als voor op het werk. Dit werd er alvast eentje voor in de vrije tijd, eentje voor een wandeling, wat in huis rond te hangen/ op te ruimen of voor na het sporten. Kortom ik zocht een stofje in mijn voorraad dat op veel past en dat was het geval met dit lichtblauwe stofje.  Omdat lichtblauw mij best staat als er ook een donkerder kleurtje bij gecombineerd wordt, koos ik ervoor om de kap te voeren in een donkerblauw stofje. En streek ik er nog een patch op die ik al jaren liggen had. Misschien ben ik er wat te oud voor, maar ach ja, ik doe toch gewoon mijn goesting ;-). Aanvankelijk wou ik nog eens een nieuw patroontje uittesten voor een hoodie, maar eigenlijk ben ik heel tevreden van het alfa patroontje. En nu

les excuses...

 Toen manlief aankondigde dat we samen naar een boekvoorstelling met receptie gingen, besloot ik dat dit het ideale excuus was om een nieuw bloesje te maken. Ik had nog een lapje linnen viscose liggen dat mij wel ideaal leek om nog een Norma te maken. De vorige Norma was al een stukje verlengd maar ik wou deze graag nog net iets langer, dus deed ik er nog 4 cm bij. Aan de hals voegde ik ook 1 cm toe zodat de uitsnijding net iets zediger is (al is het nog altijd vrij diep naar mijn gewoonte).  Verder maakte ik gebruik van elastiekjes aan de mouwen ipv de boordjes die voorzien waren.  Omdat het toch wel wat feestelijk mocht zijn, kocht ik mooie knoopjes bij Veritas.  Ik combineerde het bloesje met een deftige zwarte broek en nieuwe schoenen, want ja ook voor die schoenen vond ik een goed excuus ;-). Aangezien hakken nog geen goed plan zijn en ik geen deftige platte schoenen had, moest dat wel kunnen. Ik ben alvast tevreden met mijn Norma en overweeg om er nog eentje te maken.  De foto

breien door mama: anker trui

  De laatste tijd heb ik de breimicrobe terug te pakken, maar ik blijf toch nog traag in vergelijking met mijn mama. Af en toe krijg ik dan ook een gebreid stuk van mijn mama, vaak een pak sneller dan dat ik had durven denken. Zo ook met deze anker trui, gebreid naar een patroontje van Petite Knit dat in LMV stond. Ik wou graag een felroze trui, dat was in, vooral in combinatie met een jeansbroek. Vorige winter vroeg ik dan ook lief aan mijn mama of ze deze voor mij wou breien.  Het lukte mij niet om deze vorig voorjaar op de foto te krijgen, dus dan maar gewacht tot de herfst nu (hij werd wel gedragen tussendoor hoor). Ideaal om een wandelingetje te maken momenteel. Ik vroeg mij al af waarom de sweater zo lang zonder foto's bleef, maar tijdens het nemen van de foto's werd mij al snel duidelijk dat de kleur juist op foto krijgen niet zo simpel was als het leek. Het feit dat de wol zo fel roze is (exact wat ik vroeg) maakt dat hij moeilijk op foto 'pakt'. Met het fototoe

cursus patroontekenen: rimpelrok (met zakken!)

Na een iets meer aansluitende rok, besloot ik dat het nog eens tijd was voor een wijder exemplaar: een rimpelrok deze keer. En omdat ik ook graag zakken wou leren tekenen, besloot ik om zakken in de zijnaad te voorzien. Twee nieuwe technieken in één patroon dus. Ik had nog altijd niet voldoende vertrouwen om in mijn mooie stofje te knippen, dus het werd een goedkoper rood katoentje. Rokken naaien (vooral de zomerse versies) op een regenachtige verlofdag, dat was toch niet zo heel erg motiverend. Het bleef dus allemaal nog enkele dagen langer liggen. Maar uiteindelijke raakte de rok af door elke avond een stukje te naaien.  Voor het overlocken van de randen gebruikte ik voor het eerst serafil garen (aangezien de meneer van de ene naaimachinewinkel boos is als ik goedkoper garen gebruik) in plaats van het iets dikkere goedkopere garen. Ik moet zeggen dat het mij wat tegenvalt die serafil, het rafelt gigantisch open en voelt totaal niet stevig aan. Een dure miskoop of nog wat wennen? Geen

If life gives you lemons, make a weekend slipover

Onlangs sloeg ik mijn voet om tijdens de sportles, een tripje naar de spoedafdeling later kwam ik thuis met mijn voet in een spalk, de plannen voor het weekend vielen dus in het water.  Na een gesprekje met een rode kruis collega (die ook breit en naait) besloot ik om een breipatroontje te kopen voor dat weekend, eentje die vrij haalbaar was op een weekend (of bij uitbreiden nog enkele avonden) en wat we mij toch wat afleiding zou geven. Ik kocht zo de weekend slipover van Petite Knit. Mijn eerste patroontje dat top down gebreid wordt op een rondbreinaald.  Wol had ik nog liggen, vorig jaar kocht ik deze wol bij Veritas, maar die bleef wat liggen. Ik kreeg vorig jaar van mijn schoonmoeder ook een set met verwisselbare rondbreinaalden en kon dus direct aan de slag.  Ik kan alvast zeggen dat ik verkocht ben aan het breien op rondbreinaalden, het voordeel is dat je direct de voor-en achterkant breit en dus niet nog eens opnieuw van nul moet starten. Het gebruik van de kleinere rondbreinaa

Nog snel een broek voor in de valies

  Na een goeie week rust voor mijn omgeslagen voet, mocht ik er weer op steunen. Iets naaien behoorde dus terug tot de mogelijkheden, mits het niet al te lang naaien zou inhouden. Daarvoor zijn de boeken van Fran Van Severen natuurlijk ideaal, snelle naaisels met toch een mooi resultaat.  Ik kon nog wel een lange losse broek gebruiken voor op verlof (we vertrokken de dag nadien) en  had daarvoor het ideale stofje liggen. Het stofje kocht ik online bij Les Tissues de Chien Vert, zalig zacht en luchtig, vermoedelijk bestel ik binnenkort nog wat meer voor een hemd voor manlief.  Het patroontje zelf zat snel in elkaar, ik ben heel tevreden met het hoe het valt, alleen de zakken vind ik veel te klein, die zou ik een volgend keertje dus vergroten.  Zoals gezegd ging de broek mee in de valies, foto's werden genomen in de tuin aan het huisje waar we verbleven maar de broek werd vaker gedragen dan dat. Ze bleek ideaal gezien het weer niet altijd op en top zomers was en ze aangenamer te comb

Renée voor mannen

Al sinds ik deze softshell jas voor mezelf maakte, beloofde ik er eentje aan manlief. Eerst kocht ik hetzelfde patroontje als het mijne maar dan in de mannenversie, maar het bleef toch liggen. Een heel eind erna zag ik de René jas voor mannen van Iris May en voelde ik onmiddellijk een klik. Dit zou het worden. Het patroontje werd op papier gekocht, zo kon ik het knip-en plakwerk skippen. En er werden opties gekozen: een zakflap, een (onzichtbare) rits en een kap, dat sowieso. Ik besloot ook om de jas niet te voeren, want manlief heeft het snel genoeg warm en zo'n jas voor de herfst/lente, dat moest het worden. Een iets deftigere jas ook, eentje om naar het werk te fietsen. Nu ja, er werd niet zoveel gefietst naar het werk de voorbije lente, niet omdat de intentie er niet was, maar omdat je nu éénmaal geen fiets nodig hebt om naar je bureau een verdiepje hoger of lager te gaan. De jas bleef dus nog altijd liggen. Tot ik onlangs op een regenachtige augustus dag, een dagje verlof had